Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT). Czym jest, jak wygląda i dla kogo będzie odpowiednia?
Czy można prowadzić satysfakcjonujące życie, nawet jeśli doświadczamy lęku, smutku, niepewności czy trudnych myśli? Czy naprawdę musimy najpierw pozbyć się wszystkich nieprzyjemnych emocji, aby zacząć robić to, co jest dla nas ważne?
Wiele osób rozpoczynających psychoterapię chce przede wszystkim przestać odczuwać lęk, wyeliminować negatywne myśli albo nauczyć się kontrolować swoje emocje.
To zrozumiałe. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy próby unikania nieprzyjemnych doświadczeń zaczynają coraz bardziej ograniczać nasze życie.
Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) proponuje nieco inne podejście. Zamiast koncentrować się wyłącznie na eliminowaniu trudnych emocji, pomaga zmienić sposób, w jaki na nie reagujemy, oraz budować życie zgodne z własnymi wartościami.
W tym artykule wyjaśniamy, czym jest ACT, czym różni się od innych podejść psychoterapeutycznych, jak wygląda praca z terapeutą oraz kiedy warto rozważyć tę formę pomocy.
Czym jest terapia akceptacji i zaangażowania (ACT)?
Terapia akceptacji i zaangażowania (ang. Acceptance and Commitment Therapy, ACT) to podejście psychoterapeutyczne rozwijane od lat 80. XX wieku, którego jednym z głównych twórców jest amerykański psycholog Steven C. Hayes.
ACT zaliczana jest do tzw. trzeciej fali terapii poznawczo-behawioralnej (CBT).
Oznacza to, że wywodzi się z tradycji behawioralnej i poznawczo-behawioralnej, ale szczególną uwagę poświęca relacji człowieka z własnymi myślami, emocjami i doświadczeniami.
Podstawowym celem ACT jest rozwijanie elastyczności psychologicznej.
Elastyczność psychologiczna oznacza zdolność do świadomego kontaktu z obecną chwilą, otwierania się na własne doświadczenia oraz podejmowania działań zgodnych z wartościami, nawet kiedy pojawiają się trudne emocje i myśli.
Nie chodzi o to, aby nigdy się nie bać, nie smucić czy nie doświadczać zwątpienia.
Chodzi o to, aby emocje i myśli nie decydowały automatycznie o wszystkich naszych zachowaniach.
Przykład
Wyobraźmy sobie osobę, która chciałaby nawiązywać nowe znajomości, ale doświadcza silnego lęku przed odrzuceniem.
Może ona myśleć:
„Najpierw muszę przestać się bać. Dopiero wtedy będę mógł poznawać ludzi”.
W rezultacie przez wiele lat unika kontaktów społecznych, czekając na moment, w którym poczuje się wystarczająco pewnie.
W ACT pracujemy nad możliwością przyjęcia innej perspektywy:
„Mogę odczuwać lęk i jednocześnie zrobić mały krok w stronę relacji, które są dla mnie ważne”.
Celem nie jest pogodzenie się z cierpieniem, lecz odzyskanie możliwości wyboru, jak chcemy żyć pomimo pojawiających się trudności.
Na czym polega akceptacja w ACT?
Słowo „akceptacja” może budzić nieporozumienia.
Niektórzy obawiają się, że oznacza ono pogodzenie się z niesprawiedliwością, rezygnację ze zmiany lub bierne znoszenie cierpienia.
W terapii ACT akceptacja oznacza jednak coś innego.
Jest to gotowość do doświadczania myśli, emocji i doznań cielesnych bez konieczności ich natychmiastowego eliminowania, tłumienia czy kontrolowania.
Przykładowo:
Akceptacja lęku nie oznacza, że musimy unikać działania.
Akceptacja smutku nie oznacza rezygnacji z szukania wsparcia.
Akceptacja niepewności nie oznacza zaprzestania rozwiązywania problemów.
Akceptacja złości nie oznacza przyzwolenia na agresję.
W ACT rozróżnia się to, co czujemy, od tego, co robimy pod wpływem emocji.
Możemy pozwolić sobie na odczuwanie złości, nie krzywdząc innych. Możemy doświadczać lęku i jednocześnie podejmować ważne decyzje.
Co więcej, akceptacja nie oznacza tolerowania przemocy, przekraczania własnych granic czy pozostawania w szkodliwych sytuacjach.
Czasami działaniem zgodnym z wartościami będzie właśnie zmiana sytuacji, postawienie granicy albo zakończenie relacji.
Sześć podstawowych procesów terapii ACT
Model ACT opisuje sześć wzajemnie powiązanych procesów psychologicznych. Razem tworzą one model elastyczności psychologicznej, często przedstawiany jako Hexaflex.
1. Akceptacja – otwieranie się na trudne doświadczenia
Akceptacja polega na rozwijaniu gotowości do odczuwania emocji i doznań bez prowadzenia nieustannej walki z ich obecnością.
Przykład:
Osoba doświadcza napięcia przed wystąpieniem publicznym.
Zamiast przez cały czas próbować je usunąć, uczy się zauważać napięcie, pozwolić mu być obecnym i jednocześnie skoncentrować się na tym, co chce przekazać słuchaczom.
Nie oznacza to rezygnacji z technik regulacji emocji. Chodzi o to, aby nie uzależniać możliwości działania od osiągnięcia idealnego samopoczucia.
2. Defuzja poznawcza – dystansowanie się od myśli
Defuzja poznawcza oznacza zmianę relacji z własnymi myślami.
Często traktujemy myśli tak, jakby były obiektywnymi faktami.
Jeśli pojawia się myśl „Jestem beznadziejny”, możemy automatycznie zacząć odczuwać wstyd i zachowywać się tak, jakby ta ocena była prawdziwa.
Defuzja pomaga zauważyć, że myśl jest wydarzeniem psychicznym, a niekoniecznie opisem rzeczywistości.
Przykładowo:
Zamiast: „Jestem niewystarczający”.
Możemy powiedzieć: „Zauważam, że pojawia się u mnie myśl, że jestem niewystarczający”.
Taka zmiana języka nie sprawia automatycznie, że trudna myśl znika. Może jednak pomóc nabrać do niej dystansu i zmniejszyć jej wpływ na zachowanie.
Celem nie jest przekonywanie siebie, że każda negatywna myśl jest fałszywa, lecz rozwijanie umiejętności świadomego decydowania, czy chcemy za daną myślą podążać.
3. Kontakt z chwilą obecną – uważność
Kolejny proces dotyczy świadomego kierowania uwagi na to, co dzieje się teraz.
Nasz umysł często koncentruje się na przeszłości lub przyszłości.
Możemy godzinami analizować wcześniejsze rozmowy, rozpamiętywać błędy albo wyobrażać sobie katastrofalne scenariusze.
ACT wykorzystuje elementy uważności (mindfulness), które pomagają zauważać aktualne doświadczenia bez automatycznego angażowania się w każdą myśl.
Podczas terapii pacjent może ćwiczyć między innymi obserwowanie oddechu, rozpoznawanie doznań płynących z ciała czy świadome przenoszenie uwagi na wykonywaną czynność.
Uważność nie oznacza konieczności medytowania przez wiele godzin ani utrzymywania umysłu wolnego od myśli.
Chodzi przede wszystkim o rozwijanie zdolności świadomego kierowania uwagą.
4. Ja jako kontekst – jestem czymś więcej niż moje myśli
Ludzie często definiują siebie poprzez określone przekonania:
„Jestem osobą lękową”.
„Jestem słaby”.
„Jestem nieudacznikiem”.
„Zawsze wszystko psuję”.
W ACT rozwija się umiejętność zauważania, że nasze myśli, emocje i doświadczenia stanowią jedynie część tego, czego doświadczamy.
Możemy obserwować pojawiający się lęk, smutek czy samokrytycyzm, nie sprowadzając całej swojej tożsamości do tych przeżyć.
Przykładowo:
„Doświadczam teraz silnego lęku” nie jest tym samym co „Jestem lękiem”.
Taka perspektywa pomaga rozwijać bardziej elastyczny stosunek do własnej tożsamości i historii życia.
5. Wartości – określanie tego, co naprawdę ważne
Wartości stanowią jeden z najważniejszych elementów ACT.
Są to wybrane przez nas kierunki działania, które nadają życiu znaczenie.
Mogą dotyczyć między innymi relacji, rodziny, zdrowia, rozwoju, uczciwości, troski, twórczości czy zaangażowania społecznego.
W ACT rozróżnia się wartości i cele.
Cel to coś, co można osiągnąć i uznać za wykonane.
Wartość to kierunek, w którym chcemy podążać.
Przykładowo:
Cel: „Chcę spotkać się z przyjacielem w sobotę”.
Wartość: „Chcę pielęgnować bliskie i autentyczne relacje”.
Cel można zrealizować. Wartość może nam towarzyszyć przez całe życie.
Podczas terapii pacjent uczy się rozpoznawać, co jest dla niego ważne, niezależnie od presji otoczenia, oczekiwań innych osób czy własnych lęków.
6. Zaangażowane działanie – robienie tego, co ważne
Ostatnim procesem jest podejmowanie konkretnych działań zgodnych z wartościami.
Samo zrozumienie tego, co jest dla nas ważne, nie zawsze wystarcza.
Potrzebujemy również nauczyć się działać, nawet kiedy pojawiają się przeszkody.
Przykładowo osoba, dla której ważna jest bliskość, może stopniowo podejmować próby nawiązywania kontaktów mimo lęku przed oceną.
Ktoś, kto ceni zdrowie, może rozpocząć regularną aktywność fizyczną, mimo że nie zawsze odczuwa motywację.
Zaangażowane działanie nie oznacza nieustannego zmuszania się do wysiłku.
Obejmuje również odpoczynek, proszenie o pomoc, zmianę planów oraz dostosowywanie celów do aktualnych możliwości.
Czym ACT różni się od klasycznej terapii poznawczo-behawioralnej (CBT)?
Terapia ACT należy do rodziny podejść poznawczo-behawioralnych, dlatego nie jest całkowicie odrębnym lub przeciwstawnym nurtem.
Różnice dotyczą przede wszystkim sposobu pracy z myślami i emocjami oraz akcentów w procesie terapeutycznym.
W klasycznej terapii CBT często analizuje się treść myśli, ich zgodność z dowodami oraz wpływ na emocje i zachowania.
Pacjent może uczyć się rozpoznawania zniekształceń poznawczych, sprawdzania przekonań i budowania bardziej realistycznych interpretacji.
W ACT mniejszy nacisk kładzie się na ocenianie, czy dana myśl jest prawdziwa, a większy na to, jaką funkcję pełni w naszym życiu i czy podążanie za nią pomaga nam działać zgodnie z wartościami.
Przykład: „Na pewno sobie nie poradzę”
W klasycznej CBT terapeuta może zaproponować sprawdzenie dowodów przemawiających za tym przekonaniem i przeciwko niemu, a następnie poszukiwanie bardziej zrównoważonej interpretacji.
W ACT terapeuta może pomóc pacjentowi zauważyć:
„Pojawiła się myśl, że sobie nie poradzę. Czy muszę za nią podążać? Co chciałbym zrobić, gdybym kierował się tym, co dla mnie ważne?”.
Obie strategie mogą być pomocne.
Nie oznacza to również, że CBT zajmuje się wyłącznie zmianą myśli, a ACT wyłącznie ich akceptacją. Współczesna CBT obejmuje wiele metod opartych na uważności, akceptacji, pracy behawioralnej i elastyczności poznawczej.
Czy ACT można łączyć z CBT?
Tak. W praktyce terapeutycznej techniki ACT mogą być łączone z innymi interwencjami poznawczo-behawioralnymi.
Przykładowo w terapii lęku społecznego pacjent może pracować nad ograniczaniem zachowań zabezpieczających, wykonywać ekspozycje i jednocześnie rozwijać gotowość do doświadczania lęku oraz dystans wobec myśli o negatywnej ocenie.
Warto jednak pamiętać, że pełna terapia ACT to spójny model pracy, a nie jedynie zbiór ćwiczeń mindfulness i akceptacji.
Jak wygląda terapia ACT w praktyce?
Terapia ACT jest zazwyczaj aktywnym i opartym na współpracy procesem. Nie polega wyłącznie na swobodnej rozmowie o problemach.
Jej przebieg zależy od potrzeb pacjenta, jednak często obejmuje kilka etapów.
1. Rozpoznanie trudności i celów terapii
Podczas pierwszych spotkań terapeuta poznaje historię pacjenta, aktualne objawy, sposoby radzenia sobie i obszary życia, w których pojawiają się trudności.
Wspólnie analizują, jakie strategie pacjent stosował dotychczas i jakie przynosiły one rezultaty.
Szczególną uwagę poświęca się sytuacjom, w których próby kontrolowania nieprzyjemnych doświadczeń zaczęły ograniczać codzienne funkcjonowanie.
2. Rozpoznawanie unikania doświadczeniowego
Jednym z ważnych pojęć ACT jest unikanie doświadczeniowe.
Oznacza ono próby pozbycia się, ograniczenia lub kontrolowania niechcianych myśli, emocji czy doznań, nawet jeśli wiąże się to z długofalowymi kosztami.
Przykładowo:
Osoba unika spotkań, aby nie odczuwać lęku.
Nie podejmuje nowych wyzwań, aby nie ryzykować porażki.
Nieustannie analizuje swoje decyzje, aby pozbyć się niepewności.
Odkłada ważne rozmowy, aby uniknąć dyskomfortu.
Unikanie samo w sobie nie zawsze jest problemem. Czasami jest rozsądne i chroni przed rzeczywistym zagrożeniem.
Problem pojawia się wtedy, gdy staje się sztywną strategią, która ogranicza życie i uniemożliwia realizowanie ważnych potrzeb.
3. Ćwiczenia doświadczeniowe i praca z myślami
W ACT terapeuta może wykorzystywać metafory, ćwiczenia uważności, techniki defuzji poznawczej oraz eksperymenty behawioralne.
Przykładowym ćwiczeniem jest wyobrażenie sobie myśli jako liści płynących po strumieniu.
Pacjent może zauważać poszczególne myśli i pozwalać im odpływać, zamiast próbować je zatrzymać lub analizować każdą z nich.
Innym ćwiczeniem jest świadome zauważanie doznań cielesnych towarzyszących lękowi, bez konieczności natychmiastowego ich usuwania.
Takie techniki nie są obowiązkowe dla każdego. Powinny być dobierane do problemu, możliwości i preferencji pacjenta.
4. Rozpoznawanie wartości
Terapeuta pomaga pacjentowi odpowiedzieć na pytania:
Jakim człowiekiem chciałbym być w relacjach?
Co chciałbym wnosić do życia swoich bliskich?
Co jest dla mnie ważne, nawet jeśli bywa trudne?
Jak chciałbym traktować siebie i innych?
Jakie działania sprawiałyby, że moje życie byłoby bardziej zgodne ze mną?
Wartości nie są narzucane przez terapeutę.
Ich rozpoznawanie służy temu, aby pacjent mógł podejmować bardziej świadome decyzje.
5. Wprowadzanie zmian w codziennym życiu
Istotną częścią ACT są zadania wykonywane pomiędzy sesjami.
Pacjent może podejmować stopniowe działania zgodne z wartościami, ćwiczyć nowe sposoby reagowania na trudne myśli i obserwować, co dzieje się podczas codziennych sytuacji.
Terapeuta pomaga dostosowywać tempo pracy i analizować przeszkody.
Celem nie jest osiągnięcie stanu, w którym nie pojawiają się trudne emocje, lecz zwiększenie możliwości świadomego działania.
Dla kogo terapia ACT może być pomocna?
ACT jest podejściem wykorzystywanym w pracy z różnymi problemami psychicznymi i trudnościami życiowymi.
Może być szczególnie warta rozważenia dla osób, które:
zmagają się z przewlekłym lękiem i zamartwianiem;
doświadczają objawów depresyjnych;
mają trudności z nadmiernym analizowaniem myśli i ruminacjami;
unikają ważnych sytuacji z powodu lęku, wstydu lub niepewności;
zmagają się z silnym samokrytycyzmem;
doświadczają przewlekłego stresu;
mają trudność z określeniem własnych wartości i kierunku życiowego;
zmagają się z przewlekłym bólem lub chorobą somatyczną;
zauważają, że próby kontrolowania emocji zaczęły dominować nad ich życiem.
ACT może być również wykorzystywana jako element leczenia innych problemów, między innymi zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych czy trudności związanych z uzależnieniami.
W takich sytuacjach należy jednak uwzględnić metody o najlepiej udokumentowanej skuteczności dla konkretnego zaburzenia.
Samo występowanie określonego problemu nie oznacza automatycznie, że ACT będzie najlepszym wyborem.
Dla kogo ACT może nie być najlepszym wyborem?
Chociaż ACT znajduje zastosowanie w wielu obszarach, nie jest uniwersalnym rozwiązaniem.
1. Osoby wymagające pilnej pomocy lub stabilizacji
W przypadku wysokiego ryzyka samobójczego, ostrej psychozy, manii, ciężkiego kryzysu psychicznego czy poważnej destabilizacji konieczna może być przede wszystkim interwencja kryzysowa, opieka psychiatryczna lub bardziej intensywna forma leczenia.
Techniki ACT mogą być wykorzystywane na różnych etapach leczenia, jednak nie zastępują pilnej pomocy.
2. Osoby z problemami wymagającymi szczególnie ukierunkowanych metod
Niektóre zaburzenia mają dobrze opracowane protokoły terapeutyczne.
Przykładowo w leczeniu OCD jedną z podstawowych metod jest ekspozycja z powstrzymywaniem reakcji (ERP).
ACT może wspierać takie leczenie, ale nie powinno automatycznie zastępować metod pierwszego wyboru.
Podobnie w leczeniu PTSD warto rozważyć terapie skoncentrowane na traumie, dla których istnieją szczegółowe rekomendacje kliniczne.
3. Osoby oczekujące przede wszystkim zmiany konkretnych przekonań
Niektórzy pacjenci preferują bezpośrednie analizowanie myśli, sprawdzanie ich trafności i poszukiwanie bardziej realistycznych interpretacji.
Wówczas klasyczna terapia poznawcza może być bardziej zgodna z ich oczekiwaniami.
Nie oznacza to, że ACT będzie nieskuteczna, lecz że preferencje pacjenta powinny być brane pod uwagę przy wyborze podejścia.
4. Osoby potrzebujące innego rodzaju wsparcia
Nie wszystkie problemy można rozwiązać poprzez zmianę relacji z myślami i emocjami.
Czasami głównym źródłem trudności są rzeczywiste warunki życia, przemoc, brak bezpieczeństwa, przeciążenie obowiązkami lub niezaspokojone potrzeby materialne.
W takich przypadkach potrzebna może być również konkretna pomoc organizacyjna, medyczna, prawna lub społeczna.
ACT nie powinna służyć przekonywaniu pacjenta, że ma zaakceptować sytuację, którą należy zmienić.
Czy ACT polega na pozytywnym myśleniu?
Nie.
ACT nie zakłada, że trzeba zastępować każdą negatywną myśl pozytywną.
Nie wymaga również nieustannego skupiania się na dobrych stronach życia.
Przeciwnie – uznaje, że lęk, smutek, złość, poczucie winy i niepewność stanowią naturalne elementy ludzkiego doświadczenia.
Celem jest rozwijanie umiejętności reagowania na nie w sposób bardziej elastyczny.
Można więc odczuwać smutek i jednocześnie troszczyć się o bliskich. Można doświadczać lęku i podejmować nowe wyzwania. Można mieć krytyczne myśli o sobie, nie traktując ich jako ostatecznej prawdy.
Czy ACT wymaga medytacji?
Nie.
Chociaż ACT wykorzystuje elementy uważności, nie jest terapią opartą wyłącznie na medytacji.
Uważność można ćwiczyć podczas rozmowy, spaceru, wykonywania codziennych czynności czy obserwowania własnych reakcji.
Nie ma konieczności przyjmowania określonej pozycji, zamykania oczu ani wykonywania długich ćwiczeń medytacyjnych.
Terapeuta powinien dostosowywać techniki do potrzeb pacjenta.
Jest to szczególnie ważne u osób, dla których długotrwała koncentracja na doznaniach cielesnych lub zamykanie oczu mogą być niekomfortowe.
Ile trwa terapia ACT?
Nie istnieje jedna ustalona długość terapii ACT.
W niektórych problemach stosuje się krótkie interwencje obejmujące kilka lub kilkanaście sesji.
W bardziej złożonych trudnościach terapia może trwać kilka miesięcy lub dłużej.
Często spotkania odbywają się raz w tygodniu, jednak organizacja procesu zależy od potrzeb pacjenta, rodzaju problemu i przyjętego planu leczenia.
Ważne jest ustalenie celów terapii, regularne monitorowanie postępów i wspólne ocenianie, czy stosowane metody przynoszą oczekiwane rezultaty.
Czy terapia ACT jest skuteczna?
ACT jest podejściem posiadającym rosnącą bazę badań naukowych.
Badania obejmują między innymi objawy depresyjne, lękowe, przewlekły stres, ból przewlekły i różne problemy związane z funkcjonowaniem psychicznym.
Metaanaliza opublikowana w 2025 roku, obejmująca 13 randomizowanych badań i 1362 uczestników z depresją, wykazała, że ACT może prowadzić do zmniejszenia objawów depresji i lęku oraz poprawy elastyczności psychologicznej.
Autorzy zaznaczyli jednak, że pewność dowodów różniła się w zależności od analizowanego wyniku.
Inny przegląd systematyczny i metaanaliza z 2024 roku wykazały, że interwencje ACT mogą poprawiać elastyczność psychologiczną, a zmiany te wiążą się ze zmniejszeniem cierpienia psychicznego.
Nie oznacza to jednak, że ACT jest skuteczniejsza od wszystkich innych terapii.
W niektórych problemach może stanowić wartościową alternatywę dla klasycznej CBT. W innych nadal potrzeba więcej wysokiej jakości badań porównawczych.
Najważniejsze jest dobranie terapii do konkretnego problemu, sytuacji pacjenta i aktualnej wiedzy naukowej, a nie kierowanie się wyłącznie popularnością danego podejścia.
ACT a terapia schematów. Czym się różnią?
Oba podejścia mogą pomagać w pracy z trudnymi emocjami, utrwalonymi reakcjami i problemami w relacjach, ale koncentrują się na nieco innych mechanizmach.
Terapia schematów szczególną uwagę poświęca głęboko zakorzenionym wzorcom powstałym na podstawie wcześniejszych doświadczeń, niezaspokojonym potrzebom emocjonalnym oraz pracy z trybami schematów.
ACT koncentruje się przede wszystkim na elastyczności psychologicznej, sposobie reagowania na wewnętrzne doświadczenia oraz podejmowaniu działań zgodnych z wartościami.
W terapii schematów istotną część pracy mogą stanowić doświadczenia z dzieciństwa i ich emocjonalne przetwarzanie.
W ACT można pracować z historią życia, ale nie jest konieczne szczegółowe analizowanie pochodzenia każdej trudnej myśli czy emocji.
Wybór podejścia zależy od rozpoznanych problemów, celów terapii i indywidualnych potrzeb.
Jak zdecydować, czy ACT będzie dla mnie odpowiednia?
Przed rozpoczęciem terapii warto zastanowić się nad kilkoma pytaniami:
Czy często odkładam ważne działania, czekając, aż poczuję się lepiej?
Czy poświęcam dużo energii na kontrolowanie myśli i emocji?
Czy unikam różnych sytuacji ze względu na lęk, niepewność lub wstyd?
Czy moje życie coraz bardziej koncentruje się na unikaniu cierpienia?
Czy chciałbym lepiej rozpoznawać własne wartości i podejmować działania zgodne z nimi?
Czy odpowiada mi podejście, które nie wymaga eliminowania wszystkich trudnych emocji, aby móc wprowadzać zmiany?
Nie trzeba odpowiadać twierdząco na wszystkie te pytania.
Pierwsza konsultacja psychoterapeutyczna może pomóc ustalić, czy ACT jest odpowiednią metodą pracy, czy też większe korzyści może przynieść inne podejście.
Warto również zapytać terapeutę o jego szkolenie i doświadczenie w ACT, proponowany sposób pracy, możliwe ograniczenia oraz sposób oceniania postępów.
Podsumowanie – czy warto wybrać terapię ACT?
Terapia akceptacji i zaangażowania uczy, że nie musimy kontrolować każdego wewnętrznego doświadczenia, aby prowadzić wartościowe życie.
Nie oznacza rezygnacji z poprawy samopoczucia ani pogodzenia się z cierpieniem.
Jej głównym celem jest rozwijanie elastyczności psychologicznej, czyli zdolności do świadomego reagowania na myśli i emocje oraz podejmowania działań zgodnych z tym, co naprawdę ważne.
ACT może być szczególnie pomocna osobom, których życie zostało ograniczone przez unikanie, przewlekły lęk, nadmierne analizowanie myśli lub nieustanne próby kontrolowania emocji.
Nie będzie jednak najlepszym wyborem dla każdego problemu.
Jeśli zastanawiasz się, czy ACT jest odpowiednia dla ciebie, konsultacja z psychoterapeutą może pomóc zrozumieć twoje trudności, poznać możliwe formy leczenia i świadomie zdecydować o rozpoczęciu terapii.
